الکل های طعم دار اختراع جدیدی در تاریخ نوشیدنی های الکلی نیستند. از اواسط قرن-18، ویسکیها در شمال با انواع گیاهان، گیاهان تند و میوهها برای دستیابی به هدف پنهان کردن طعم اضافه شدند، زیرا شرابهای جدید قوی هستند و نوشیدن مستقیم آن دشوار است. در پایان قرن هجدهم، ویسکی به یک الکل بی رنگ تبدیل شده بود که مستقیماً مینوشید، اما ارواح تقطیر شده با تفاله انگور جنوبی هنوز کمی تا یک الکل بیرنگ با نوشیدنی مستقیم فاصله داشتند. در تاریخ عرقیات تقطیر شده با مارک انگور ایتالیایی، اولین بطری گراپا بی رنگ تا دهه 1980 به طور رسمی منتشر نشد. لیکور طعمدار بر پایه براندی تفاله انگور به عنوان یک اثر تاریخی به حیات خود ادامه میدهد. علاوه بر نوشیدنی خالص، به دستور العملی برای کوکتل های مختلف مانند آبغوره ها و شراب های بعد از شام نیز تبدیل شده است و حتی در آشپزی یا پخت و پز استفاده می شود. شراب برای چاشنی
تقطیر ته انگور برای تهیه شراب بازتابی از فقر در گذشته است و کیفیت ته انگور اولیه تقطیر به طور کلی پایین تر از ارواح شراب بود. حتی میتوانید در آثار ادبی بخوانید که رماننویسان از شخصیتهای داستان استفاده میکنند تا براندی مقطر را به برندی مقطر به عنوان استعارهای از طعم و هویت ترجیح دهند. با تغییرات زمانه و تکامل تکنولوژی، کیفیت و شهرت انواع عرقیات مقطر از جمله ارواح ایتالیا و فرانسه به تدریج تثبیت شده است و افزودن شکر برای طعمدهی دیگر یک فرآیند عملیاتی ضروری نیست. در مورد براندی تقطیر شده با شراب، شکر معمولاً پس از پیری بشکه اضافه می شود تا قابض بودن آن متعادل شود. این سنت هنوز هم وجود دارد، اما مقدار شکر اضافه شده به تدریج در حال کاهش است.
در آغاز قرن بیستم، صنعت براندی آمریکا در شرف اوج گرفتن بود. در سال 1918، پس از جنگ جهانی اول، نوشیدن یک لیوان براندی احساس آرامش خاصی داشت زیرا ممنوعیت در سال 1920 در شرف تصویب بود. به طور غیر منتظره، این سیاست برای جلوگیری و کنترل مضرات الکل به نام عدالت اخلاقی، مخالف غیر منتظره ای داشته است. اثرات این طوفان که تأثیر بسیار زیادی بر اقتصاد کشور، امنیت اجتماعی و ذائقه مردم داشت، سرانجام در سال 1933 به پایان رسید. صنعت براندی آمریکا واقعاً 40 سال پس از لغو ممنوعیت به حیات خود بازگشت.
صحبت از ممنوعیت الکل، در واقع فرصت های تجاری بی پایانی برای قاچاق ایجاد کرد. در مناطق تجارت قانونی خارج از مرز ایالات متحده، از جمله کانادا، کوبا و برمودا، پول الکل در چند سال 400 برابر افزایش یافت. تجارت زیرزمینی بسیار سودآور است، انگیزه ها قدرتمند هستند و محافظت در برابر آنها سخت است. اسکناسهای کوچک قاچاق میشوند، به رانها بسته میشوند، در چکمهها پنهان میشوند و از طریق جاده به ایالات متحده آورده میشوند. کسانی که اسکناس های کلان دارند از رویارویی با گارد ساحلی ایالات متحده دریغ نمی کنند. قاچاقچیان آماده و مجهز می آیند و اغلب موفق می شوند ساحل را تصرف کنند. ممنوعیت مشروبات الکلی در ایالات متحده منجر به قاچاق بیرویه و افزایش میخانههای زیرزمینی شد که نه میتوان آنها را مدیریت کرد و نه مالیاتی بر آنها اعمال کرد و به طور غیرمستقیم به گروههای باندی تغذیه میشد.
در دوران ممنوعیت، تولیدکنندگان براندی در ایالات متحده مجبور به ترک تجارت شدند. با این حال، در ایالات متحده، کنیاک همیشه به عنوان یک محصول دارویی مورد توجه بوده است، بنابراین کنیاک فرانسوی در این دوره مجاز به واردات بود، اما براندی عمومی چندان خوش شانس نبود. در دوران ممنوعیت در ایالات متحده، مردم هنوز تمام تلاش خود را برای نوشیدن الکل می کردند. بسیاری از خانواده ها حتی شروع به استفاده از تجهیزات خام برای جمع آوری میوه ها و تقطیر براندی کردند.
در دهه 1930، کالیفرنیا طی چند سال تولید انگور زیادی را تجربه کرد. بر اساس سیاست تثبیت قیمتها، دولت هر تولیدکننده را ملزم میکرد که تقریباً نیمی از برداشت انگور را به برندی تقطیر کند و آن را از طریق لیانگ نینگ بالغ کند تا تعادل بین عرضه و تقاضا حفظ شود. در طول جنگ جهانی دوم، این برندها درست برای فروش بودند. براندی کالیفرنیا به تدریج در بازار اروپا شهرت پیدا کرده است و سبکی خاص به ویژه سبک و با طراوت و متفاوت از برندی سنتی اروپایی به شمار می رود. پس از جنگ، براندی کالیفرنیا نیز این خط سبک را ادامه داد.
برای تولیدکنندگان شراب، مزیت ورود به صنعت تقطیر کنیاک این بود که شراب غنی شده در آن زمان رایج بود و براندی در اصل به عنوان ماده اولیه برای تولید مورد نیاز بود. ظهور کارخانههای تقطیر و عمدهفروشان براندی در این دوره باعث توسعه شدید صنعت تقطیر شراب و براندی در کالیفرنیا، ایالات متحده شد. تا اواسط قرن{0}، نزدیک به 20 مارک معروف از جمله E&J Gallo، Christian Brother، Korbel و Paul Masson تولید شد.
در دهه 1960 مصرف براندی در ایالات متحده چهار برابر شد که بیش از 70 درصد آن براندی کالیفرنیا بود. در این مرحله، برندی کالیفرنیا نه تنها خط سبک خود را ایجاد کرد، بلکه موقعیت پیشرو خود را در صنعت براندی آمریکا نیز تثبیت کرد. پس از سال 1970، مقیاس تولید بزرگتر و بزرگتر شد و کیفیت پایدارتر شد.
با این حال، در آن زمان بازار براندی در ایالات متحده رونق داشت و این محصول با کمبود مواجه بود. بسیاری از تولیدکنندگان فقط مشروبات الکلی تازه تقطیر شده را برای کشت به کنتاکی فرستادند، زیرا صنعت ویسکی بوربن میتوانست تعداد زیادی بشکه بلوط را فراهم کند. وقتی تولیدکنندگان براندی کالیفرنیا را به بازار عرضه میکنند، معمولاً بر پیری بشکه تأکید میکنند، اما ممکن است مردم ندانند که این برند در کالیفرنیا بشکهای کهنه نشده است. در همان زمان، تولیدکنندگان شروع به استفاده از تجهیزات تقطیر مستمر ستونی در مقیاس بزرگ برای تولید شراب کردند تا تقاضای رو به رشد بازار را برآورده کنند. اگرچه کیفیت آن با شراب های اولیه قابل مقایسه نبود، زیرا مصرف کنندگان نمی توانستند تفاوت را تشخیص دهند، بلافاصله یک پدیده عمومی بدتر شدن کیفیت شکل گرفت. در همان زمان، جوانان شروع به رد کردن برندی محلی به عنوان چیزی متعلق به نسل قبل کردند. با افزایش تجربه سفر شهروندان به خارج از کشور، محصولات باکیفیت خارجی نیز سهمی از بازار برندی آمریکا را به خود اختصاص دادند. در دهه 1980، تصویر برندی کالیفرنیا به پایین ترین حد خود رسید.
اسپانیا زمانی یک امپراتوری استعماری بود. این کشور در پایان قرن نوزدهم مستعمرات آمریکایی خود را به طور کامل از دست داد. در نیمه اول قرن بیستم، جنگ داخلی اسپانیا و جنگ جهانی دوم را تجربه کرد. پس از اینکه اسپانیا واردات رم از آمریکای مرکزی را متوقف کرد، مناطقی که در ابتدا به مشروبات الکلی وارداتی متکی بودند، مانند براندی دل پندس در کاتالونیا در شمال شرقی اسپانیا، واقعاً صنعت تقطیر شراب محلی را برای پاسخگویی به تقاضای محلی توسعه دادند و به یکی از جوانترین مناطق براندی تبدیل شدند. جهان.
