با رام آشنا شوید

رام مقدمه تاریخی

نیشکر در 8000 سال قبل از میلاد در گینه نو اهلی شد، در حدود 1000 سال قبل از میلاد به قاره آسیا (هند کنونی) رسید، در قرن ششم پس از میلاد به ایران آورده شد و در قرن هفتم وارد سیسیل و اسپانیا شد.

در سال 1493، کلمب در دومین سفر خود نیشکر را از جزایر قناری به دریای کارائیب آورد.

در سال 1627، 80 مستعمره انگلیسی و 10 برده به باربادوس پا گذاشتند و فناوری تقطیر را با خود آوردند و شروع به تولید ارواح نیشکر کردند.

در قرن هجدهم، به دلیل تجارت مثلثی، رام به یک روح مشهور جهانی تبدیل شد. طبقه متوسط ​​نوظهور بریتانیا سه انتخاب برای مشروبات الکلی داشت: براندی فرانسوی، جین هلندی و رام هند غربی. رام پانچ محبوب ترین نوشیدنی آن زمان بود.

در اواخر قرن نوزدهم، فیلوکسرا در اروپا شیوع پیدا کرد که به شدت بر صنعت شراب تأثیر گذاشت و به رام استعماری فرانسه فرصتی برای توسعه داد.

در سال 1919، ایالات متحده ممنوعیت را اعلام کرد و رام ارزان و سبک غربی بازار بارهای زیرزمینی آمریکا را اشغال کرد.

تعریف و منشا رام

رام روحی است که تخمیر و سپس از آب نیشکر، شربت نیشکر یا ملاس تقطیر می شود. می توان آن را مستقیماً بطری کرد یا در بشکه های بلوط کهنه کرد تا سبکی تیره تر و غنی تر ایجاد کند.

برخلاف ویسکی، صنعت رام به دلیل تنوع در منشأ، تاریخ و فرهنگ و غیره دارای مقررات قانونی نسبتاً سستی است، بنابراین دارای تنوع در طعم، رنگ، فناوری تولید و ترکیب مواد افزودنی پس از کهنه‌سازی است، به این معنی که درک رام بیشتر است. پیچیده است و نیاز به درک پیشینه تاریخی و فرهنگی محلی دارد.

کشورهای زیادی در سرتاسر جهان، نه فقط در دریای کارائیب، رم (روح نیشکر) تولید می کنند.

سبک رام

بسیاری از اطلاعات رام رام را بر اساس رنگ به رم سفید، رام طلایی و رام تیره تقسیم می کند. اما این به اندازه طبقه بندی سبک های آبجو به سیاه، زرد و سفید بی معنی است. رنگ اصلا نمی تواند عطر یک شراب را بیان کند. با سلیقه

روی برچسب رم، علاوه بر رام آشنا، Rhum and Ron نیز وجود خواهد داشت. به ترتیب از انگلیسی، فرانسوی و اسپانیایی؛ این نشان دهنده سبک احتمالی این رام است و همچنین یک طبقه بندی طولانی مدت را نشان می دهد. : «نظریه خط خونی رام» که رام بریتانیایی، رام فرانسوی و رام غربی را به سه قسمت تقسیم می‌کند. این سه کشور بزرگ دارای حاکمیت، نیروهای اصلی در تاریخ استعماری دریای کارائیب و آمریکای جنوبی بودند. این سه کشور نه تنها املای رام را تعریف کردند، بلکه به دلیل ترجیحات، سیاست ها و الگوهای تجاری کشورهای مستقل، سنت دم کردن رام استعماری را نیز تحت تأثیر قرار دادند. بنابراین، "منشا رام" اغلب به معنای منشاء، مواد خام، انتخاب فرآیند و روش پیری این رام است که به طور طبیعی عملکرد طعم "قابل پیش بینی" را به ارمغان می آورد.

رام و نیروی دریایی بریتانیا

تکنولوژی در آن زمان عقب مانده بود. برای حل مشکل خراب شدن آب شیرین، آبجو و براندی به عنوان نوشیدنی مکمل در کشتی استفاده شد. از عطر شراب برای بهبود طعم و داشتن اثر ضدعفونی کننده استفاده می شد. در سال 1740، نایب دریاسالار ادوارد ورنون از نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا ناوگان خود را به عملیات دریایی هدایت کرد. او رام را به عنوان یک منبع استاندارد توزیع کرد و زمان و مقدار نوشیدن را مشخص کرد. در سال 1756 به یک سیستم ثابت تبدیل شد.

سوزرینیت رایج به تنهایی نمی تواند رام بریتانیا را تعریف کند. این نیز یکی از نقص‌های اصلی تئوری اصل و نسب رام است: تاریخ استعمار نام افرادی را که واقعاً رام ساخته‌اند پنهان کرده است و نمی‌تواند دقیقاً به طعم آن اشاره کند. بنابراین، به سختی می توان گفت که "رم انگلیسی" چیست. اگرچه مواد اولیه آن ملاس است، اما صنعت رم بریتانیا در مستعمرات مختلف در سراسر جهان کاملاً متفاوت است.

البته، شما هنوز هم می توانید برخی از ویژگی های رام بریتانیا را پیدا کنید: فرآیند دم کردن پیچیده، زمان تخمیر طولانی، مخمر وحشی (سیستم فرانسوی نیز آن را دارد، اما به منظور سازگاری با آب نیشکر، کنترل دقیق دما)، استفاده مجدد از باگاس، قابلمه ظرف تقطیر؛ ایجاد یک رام منحصر به فرد، تیره تر، غنی تر، سبک با استر بالا.

Sدرد

اسپانیا متفاوت از مدل استعماری بریتانیا در قاره آمریکا، شیفته افسانه الدورادو بود و در توسعه کشاورزی در قاره آمریکا بهتر از هیچ عمل کرد. ناوگان شکست ناپذیر تبدیل به یک ناوگان کاروانی شد، اما مرکانتیلیسم مبتنی بر نیروی دریایی را توسعه نداد. بدتر از آن این است که محدودیت های مصنوعی وجود دارد. در قرن هفدهم و هجدهم، اسپانیا الکل بومی آمریکا را به دلایلی مانند حفاظت از صنعت شراب محلی و ترویج مسیحیت به عنوان کالای قاچاق طبقه بندی کرد.

"خوشبختانه"، در سال 1762، ناوگان سلطنتی بریتانیا خلیج هاوانا را از اسپانیا تسخیر کرد. به محض اینکه نیروی دریایی در بندر لنگر انداخت، گروه‌های ذینفع محلی در هند غربی در آنجا - بازرگانان، بانکداران، کارخانه‌های قند، تاجران برده، مالکان کشتی، پالایشگاه‌ها و غیره، قبلاً متوجه وضعیت شده بودند و سرمایه‌گذاری را جذب کردند. آنها زمین های بایر را احیا کردند، پروژه های حفاظت از آب ساختند، برده فروختند، ملاس دم کردند و تجارت را آغاز کردند. آنها الگوهای موفق بسیاری از جزایر قندی اطراف را کپی کردند و اصلاحات اساسی در مدل کسب و کار کوبا انجام دادند. در کمتر از یک سال، آنها جزیره را به یک پایگاه فشرده تولید شکر تبدیل کردند.

پس از جنگ، اسپانیا فلوریدا را با هاوانا و مانیل مبادله کرد. با این حال، آن دسته از نخبگان محلی که طعم شیرینی نظام اقتصادی بریتانیا را کاملاً چشیده بودند، خوشحال نبودند. در سال 1778، سرانجام کارلوس سوم با اکراه اجازه تجارت آزاد در مستعمرات را داد. در سی سال بعد، کوبا معرفی کرد که تعداد بردگان آفریقایی بسیار بیشتر از یک قرن و نیم قبل بود. صنایع قند و رم آن نیز در مسیر سریع قرار دارند.

فناوری نیروی مولد اولیه است و بازار به سرعت در حال رشد به ما انگیزه ای می دهد تا پیشرفت فناوری را دنبال کنیم. در سال 1791، ظرفیت تولید شکر سالانه کوبا تنها 16731 ​​تن بود که تنها 20 تا 30 درصد ظرفیت تولید شکر جامائیکا و فرانسه در همان دوره بود. پس از جذب تجربه فرانسه و تغییر تجهیزات پردازش از تفنگ ساچمه ای به توپ، رقم صادرات به تنهایی به 55 تن در سال 1820 افزایش یافت. در سال 1840، تولید کوبا از مجموع محصولات هند غربی بریتانیا بیشتر شد. تا سال 1860، کوبا تقریباً یک سوم از شکر جهان را تامین کرد و به یک "کاسه قند جهان" واقعی تبدیل شد.

در سال 1808، مهندس Jean-Baptiste Cellier-Blumenthal یک دستگاه تقطیر مداوم را طراحی کرد که بلافاصله در مزارع شکر کوبا نصب شد. در سال 1836، چارلز دروسنه و ژان فرانسوا کایل سیستم فیلتراسیون Derosne را اختراع کردند و رون لیگرو کوبانو متولد شد. از طریق تقطیر مداوم + فیلتراسیون، کوبایی‌ها سرانجام مسیر فناوری رام خود را پیدا کردند و «ظرفیت تولید» کلیدواژه اصلی رام سبک غربی شد.

به طور خلاصه، هسته اصلی رام سبک غربی تقطیر ستونی، صنعتی سازی و ظرفیت تولید با کمترین هزینه ممکن است. سبک آن نیز به آسانی برای نوشیدن و بدون بار تبدیل شده است. مواد خام، تخمیر، افزایش طعم و پیری همگی حول این هدف متمرکز هستند. این امر از قرن بیستم ثروت فوق‌العاده‌ای را برای رام سبک غربی به ارمغان آورده است، اما باعث می‌شود که امروزه منسوخ و غیر واقعی به نظر برسد. اگرچه هنوز سهم مطلقی از بازار را به خود اختصاص داده است، اما خود را در لبه دید علاقه مندان قفل کرده است.

فرانسه

سخنگوی رام فرانسوی طبیعتاً مارتینیک است. مارتینیک به عنوان «همه جاده‌ها به رام منتهی می‌شود» معروف است، اما ظرفیت تولید آن تنها 2 درصد رقت‌آور جهان رام را تشکیل می‌دهد و کل رام فرانسوی تنها 5 درصد را تشکیل می‌دهد. دلیل این امر تحت تأثیر حمایت اولیه از بازار براندی فرانسه بود و به این دلیل که فرانسه حجم معاملات شکر زیادی در سیستم تجارت استعماری نداشت. تا زمانی که فاجعه فیلوکسرا در اروپا رخ داد، درختان انگور صد ساله از بین رفتند و فرانسوی‌ها عرضه شراب خود را از دست دادند.

در این شرایط، فرانسوی ها توجه خود را به رم تولید شده در مستعمره خود معطوف کردند. از آن زمان، توسعه رام فرانسوی درخشان و امیدوارکننده بوده است و بهار خود را آغاز کرده است.

از آنجایی که مواد خام برای صنعت قند فرانسه عمدتاً چغندرقند است تا نیشکر، صنعت ساکارز در مستعمرات فرانسه توسعه نیافته بود و ملاس فرعی ساکارز به اندازه کافی وجود نداشت. بنابراین، آنها مستقیماً از آب نیشکر تازه برای دم کردن رم استفاده می کنند، که همچنین رقابت متفاوتی را با رام سبک غربی که از مسیر فناوری مدرن پیروی می کند، تشکیل می دهد و آنها فعالانه رم کشاورزی خود را رم آگریکول می نامند.

به نظر می رسد که مارتینیک واقعاً توسط جهان فراموش شده است. در آن سوی اقیانوس، برای دویست سال، نه تنها رام و شکر، بلکه انسان ها در سراسر جهان درگیر جنگی بی سابقه بودند. در این جزیره، به مدت دویست سال، آنها بی وقفه برای تولید رام کشاورزی خود تلاش کردند. وقتی همه چیز آرام شد، فرانسوی‌ها که فراز و نشیب‌های زیادی از زندگی را پشت سر گذاشته بودند، سرانجام دریافتند که «وفاداری تنهای هند غربی» آنها خستگی‌ناپذیر رم‌های بی‌شماری را در اختیار کل فرانسه قرار داده است.

در سال 1996، مارتینیک Rhum Agricole افتخار این را به دست آورد که تنها شراب AOC واقع در یک قلمرو خارج از کشور فرانسه باشد. واریته‌های نیشکر را روشن کرد، عملکرد کرت‌ها را کنترل کرد، کوددهی را ممنوع کرد، آبیاری را محدود کرد، و حداقل محتوای قند و PH مورد نیاز برای آب نیشکر را داشت. ، باید بلافاصله پس از برداشت له شود و پرس سرد شود، افزودن آهک ممنوع است، فرآیند تخمیر با زمان کنترل شده و دما کنترل می شود، غلظت الکل نمی تواند خیلی زیاد باشد، سکوهای کریول کاملاً استفاده می شود و تقطیر به شدت انجام می شود. ممنوع است.

می توان گفت که رام کشاورزی دارای طعم "ترویر" شراب است. مواد خام تازه طعم میوه های با طراوت و دریایی را حفظ می کنند. برخلاف عکس‌های کریول از عکس‌های گلدانی و عکس‌های چند ستونی، شراب خام تولید شده نه وحشی است و نه ملایم. شور، معطر و شیک به امضای رام فرانسوی تبدیل شده است.

تولید رام

فرآیند تولید رام شبیه به سایر ارواح از جمله فرآوری مواد خام، تخمیر، تقطیر و پیری بشکه است.

مواد اولیه برای رم

نیشکر از تیره Saccharum از خانواده Gramineae است. گیاهی است علفی و چند ساله بلند. ساقه های آن تا 5 سانتی متر ضخامت و 3.{2}}.5 متر ارتفاع دارد. در مناطق آب و هوایی نیمه گرمسیری و گرمسیری رشد می کند، به آب زیادی نیاز دارد و برداشت آن سخت است.

جابجایی مواد اولیه

کشت نیشکر تقریباً 80 درصد شکر سفره جهان (ساکارز) را تأمین می کند و رام ارتباط نزدیکی با صنعت قند نیشکر دارد.

پس از برداشت، نیشکر به کارخانه قند فرستاده می شود و در آنجا به صورت مکانیکی خرد شده و با غلتک ها برای استخراج آب نیشکر با قند بالا، غلتانده می شود. آب نیشکر بسته به عواملی مانند تنوع نیشکر، بلوغ، آب و هوا و شرایط خاک، محتوای قند 15-23% Bx دارد.

آب نیشکر در کارخانه‌های قند فرآوری می‌شود که از طریق فرآیند شفاف‌سازی حرارت دادن و افزودن آهک آب‌شده، شکر را از آب میوه استخراج می‌کنند. ناخالصی های رسوب شده دوغابی را تشکیل می دهند و آب نیشکر پس از حذف ناخالصی ها در اواپراتور ریخته می شود تا شربت تولید شود.

با جوشاندن شربت نیشکر، می توانید یک دوغاب تیره و غلیظ - ملاس به دست آورید که غلظت آن می تواند به 85٪ Bx برسد. ساکارز همچنین تا حدی تبدیل می شود (تشکیل گلوکز و فروکتوز) توسط آنزیم ها یا اسیدها برای جلوگیری از تبلور بیشتر. مزایای خاصی نسبت به آب نیشکر دارد زیرا فشار اسمزی بالایی دارد، نگهداری آن آسان است و در مسافت های طولانی قابل حمل است.

ملاس یک محصول جانبی با ارزش نیشکر است. صنعت قند از هر 100 تن نیشکر تازه حدود 4 تن ملاس به دست می آورد. ملاس سرشار از مواد مغذی است و ماده اولیه موثری برای تولید ترکیبات آلی به ویژه اتانول است.

ملاس، محصول جانبی تولید شکر، را می توان به انواع A، B و C تقسیم کرد. بسته به تعداد استخراج ساکارز، ملاس نوع A از اولین فرآیند کریستالیزاسیون شکر (حدود 77 درصد شکر استخراج می شود) به دست می آید. دارای محتوای ماده خشک (DM) 80-85٪ است. ملاس نوع B یک محصول جانبی است که از دومین استخراج ملاس نوع A (12 درصد کل قندهای اولیه استخراج می شود) به دست می آید و معمولاً خود به خود متبلور نمی شود. ملاس نوع B را می توان بیشتر با شکر متبلور ترکیب کرد تا قند بیشتری جدا شود و پس از سانتریفیوژ کردن، ملاس نوع C به دست می آید که می تواند به عنوان محصول فرعی نهایی به دست آمده از کارخانه های قند در نظر گرفته شود. هم ملاس نوع C و هم ملاس نوع B حاوی 75-85% DM، رنگ قهوه ای تیره و بوی خاصی از واکنش کارامل و میلارد دارند. آنها طعم شیرین، کمی دارندترش، و برخی ممکن است برخی از ذرات الیاف ریز را از باگاس نیشکر حمل کنند.

اکثر تولیدکنندگان معتقدند که هنگام تهیه رم از ملاس، تنوع نیشکر مهم نیست. سر مخلوط کن Appleton Estate می‌گوید که انواع نیشکر که استفاده می‌کنند، طعم میوه‌ای و خامه‌ای به رام می‌دهد. ملاس 1.5 برابر متراکم تر از آب است، به این معنی که مخمر نمی تواند در داخل چسبنده ملاس فرو رود تا تخمیر شود. بنابراین، قبل از تخمیر، ملاس باید با آب رقیق شود. غلظت رقت بستگی به طعم مورد نظر دارد.

وقتی صحبت از تهیه رم از آب نیشکر می شود، تنوع نیشکر بسیار مهم است.

تخمیر

بیشتر آنها در حال حاضر از مخمر خشک تجاری استفاده می کنند، اما تعداد کمی از مخمرهای وحشی استفاده می کنند و همچنین گونه های خود را برای ایجاد طعم های خاص توسعه می دهند. ملاس حاوی 81 ترکیب معطر است و تخمیر مخمر مواد طعم دهنده را به ارمغان می آورد. آنها در طول زمان با یکدیگر تعامل می کنند تا طعم های بیشتری ایجاد کنند. بنابراین، طول زمان تخمیر بسیار مهم است. هر چه زمان تخمیر طولانی تر باشد، مایع تخمیر اسیدی تر خواهد بود، استرهای بیشتری تولید می شود و طعم آن غنی تر می شود.

رام سبک نیاز به تخمیر سریع دارد، معمولاً بین 24 تا 48 ساعت.

رام های قوی به زمان های تخمیر طولانی تری نیاز دارند که در مورد همپتون استیت می تواند به 30 ساعت یا تا 21 روز طولانی شود. پس از تبدیل شکر به الکل، مایع تخمیر در مخزن تخمیر باقی می ماند، جایی که باکتری های اسید لاکتیک داخل آن شروع به کار کرده و استر تولید می کنند.

تقطیر

تقطیر

فراتر از الزام قانونی مبنی بر اینکه رام را نمی توان به شدت به یک الکل خنثی تقطیر کرد، مقررات یا تعاریف کمی برای تولید آن وجود دارد. تولیدکنندگان رام از دیگ‌های ثابت و ستونی در هر شکل و اندازه، عکس‌های ترکیبی و حتی چوب‌های چوبی سنتی‌تر استفاده می‌کنند.

معرفی چند دستگاه تقطیر نمادین

Double Retort یک ترکیب منحصر به فرد اما بسیار رایج از تجهیزات تقطیر در رام است. این تجهیزات تقطیر متشکل از یک دستگاه دیگ و یک یا دو قفل است. ابتدا، مشروب تخمیر شده در دیگ در سمت چپ گرم می شود، با گردن قو بلندی که بخار الکل را به ته ظرف Retort هدایت می کند. در مرحله بعد در ظرف Retort شراب تقطیر پر شده و بخار الکل از لوله وارد ته ظرف می شود و با تبادل گرما با شراب باعث افزایش دمای مایع می شود و بخار جدید تولید می کند. پس از دو بار عبور از ظرف Retort، بخار نهایی وارد کندانسور شده و در سر، قلب و دم جمع می شود.

ورسای هنوز: بدنه گلدان از چوب کافور دل سبز ساخته شده است. گردن مسی در بالا به شدت به سمت پایین خم می شود و به یک مخزن تقطیر متصل می شود و به دنبال آن یک ستون اصلاح کوچک (به افزایش رفلاکس کمک می کند) و سپس به مخزن میعان متصل می شود. سیستم. عکس‌های ورسای شرابی پرخاصیت و گوشتی تولید می‌کنند.

پورت مورانت هنوز: این یک ساختار دو گلدانی است. هر دو گلدان با مایع تخمیر پر شده است. پس از آن، سکوی اول به طور کامل گرم می شود، بنابراین بخار الکل به کف دستگاه دوم می ریزد، و مایع تخمیر موجود در آن گرم می شود تا به جوش بیاید، بخار تولید شده سپس وارد مخزن تقطیر و لوله یکسو کننده می شود. شراب تولید شده توسط پورت مورانت هنوز طعم موز سیاه و میوه رسیده با بافت کمی خامه ای دارد. از آنجایی که مس زیادی در دستگاه وجود ندارد، روح حاصل از آن بسیار قوی است. هر دو نیاز به پیری طولانی و افزودن مواد در هنگام مخلوط کردن دارند.

مهم نیست که از چه نوع مایع استفاده می شود، مشروب پس از تقطیر Marks/Marques (مشروبات الکلی اصلی) نامیده می شود که می تواند به عنوان New Make در ویسکی در نظر گرفته شود.

علائم را می توان به دو دسته تقسیم کرد: علائم سبک و علائم سنگین.

علائم نور: طعم سبک تر است، عمدتاً از طریق تخمیر کوتاه مدت و ثابت های ستونی تولید می شود و محتوای الکل آن اغلب زیاد است.

علائم سنگین: طعم قوی، اغلب با تخمیر طولانی مدت (تخمیر طعم های غنی و متنوعی به ارمغان می آورد) و تقطیر کم الکل به دست می آید.

رام جامائیکا دارای استر بالایی است و شراب خام آن بر اساس محتوای استر آن درجه بندی می شود:

درجه "تمیز معمولی": زمان تخمیر کوتاه، محتوای استر بین 80 تا 150.

درجه "Plumo": تخمیر شده برای حدود دو روز، محتوای استر 150-200، با طعم میوه و کشمش است.

درجه "Wideburn": به تخمیر طولانی تری نیاز دارد که در طی آن باگاس نیشکر ممکن است اضافه شود. روغنی است، طعم میوه ای تند دارد و محتوای استر آن بیش از 200 است.

درجه "طعم قاره ای": دارای طعم استون است، عمدتاً برای چاشنی استفاده می شود و دارای محتوای استر 700 ~ 1600 است.

rآی پی

بر خلافویسکی، رام حداقل نیاز به پیری دارد و تقطیرکنندگان می‌توانند آن را مستقیماً پس از تقطیر بدون کهنه شدن بر اساس ترجیحات خود بطری کنند. شایان ذکر است رام اولین نوشیدنی الکلی در جهان است که در بشکه های بلوط کهنه می شود.

رام انگلیسی و غربی معمولا از بشکه های بوربن استفاده می کند که طعم وانیل، نارگیل، شکلات و شیرینی را به ارمغان می آورد. رام کشاورزی فرانسوی سنت استفاده از بشکه های کنیاک را دارد که طعمی فشرده، تند و وانیلی دارد.بشکه شری همچنین برای افزودن طعم میخک، کلوفون، میوه های خشک و تانن استفاده می شود.

همانطور که رم بالغ می شود، بشکه نفس می کشد، اکسیژن دریافت می کند (که به تغییر عطر کمک می کند) و الکل را بازدم می کند. هر چه آب و هوا گرمتر باشد، تنفس سریعتر اتفاق می افتد. نه تنها فرآیند اکسیداسیون تسریع می شود، بلکه حجم شراب نیز کاهش می یابد و تعامل بین رام و بشکه نیز تسریع می شود.

به طور کلی، سهم سالانه فرشته از پیری در مناطق استوایی به 8٪ می رسد، در حالی که در اسکاتلند این تنها 3٪ است. سپس محل و روش‌های مختلف کهنه‌کردن این دو، باعث بلوغ رام می‌شود. طعم بعد از آن بسیار متفاوت است. سه سال رام کهنه شده در مناطق گرمسیری ممکن است معادل ده سال پیری در اسکاتلند یا اروپای قاره ای باشد، در حالی که ده سال رام کهنه شده در مناطق گرمسیری ممکن است معادل 30 سال یا حتی 35 سال پیری در اسکاتلند یا اروپای قاره ای باشد. سال و بالاتر

مخلوط کردن و تکمیل

رام تقریبا همیشه مخلوط می شود. بسیاری از محصولات برندهای رم، رم های مخلوط شده از کارخانه های تقطیر و/یا کشورهای مختلف هستند. مخلوط کن ها می توانند از انواع مختلف عرقیات و ویژگی های منحصر به فرد کارخانه های تقطیر مختلف بهره ببرند. به طور کلی، سبک نهایی یک رام ترکیبی به این بستگی دارد که رم استفاده شده چقدر قدیمی است و اینکه آیا ماده اصلی سبک یا قوی است.

هنگامی که ترکیب کامل شد، دستگاه تقطیر می تواند از سه فرآیند دیگر برای حالت دادن به رام استفاده کند، در صورتی که قانون مجاز است.

اول، برخی از رام ها به دلیل کهنه شدن کوتاه مدت در بشکه های بلوط قدیمی کمی رنگ دارند و می توان رنگ را از طریق فیلتراسیون کربن فعال از بین برد. اگرچه رنگ آنها از بین رفته است، اما این شراب ها طعم ملایم عمر کوتاه خود را حفظ می کنند و طعم بلوط معمولاً بیش از حد برجسته نیست.

بعد از تونینگ کاراملی استفاده کنید. این روش قوام رنگ را حفظ می کند و در تولید تمام الکل های بلوط بشکه ای استفاده می شود.

در نهایت، بسیاری از رام‌ها، به‌ویژه انواع بشکه‌ای بلوط، قبل از فروش شیرین می‌شوند. اما بر خلاف دو فرآیند دیگر، این فرآیند دارای محدودیت های خاصی است. به عنوان مثال، افزودن شکر به رام جامائیکا ممنوع است. شکر اضافه شده کاملاً با ویژگی کلی رام ترکیب می شود. اما اگر شکر بیش از حد اضافه کنید، شیرینی بیش از حد ممکن است بر تعادل رام تأثیر بگذارد.